benzeyen

devri düz bir benzeyendi gün

sabah, öğle, ikindi

uzun bir varlığa sabrettin

boşlukta sonsuzluk birikti

unut onları o adamlar

kadınlar, ellerine dolanan ipleri

cisimler içinde bir isimdi cismin

uğultular içinde uğurlu bir sesti

kim bu peki saçlarına

sakalına hem göğsüne bir nişan, peki

bu genç yaşında bu kırı

bu ayları bu göklere kim sabitledi

sen konuş sen durma sen uzun

diline sarılan ince şiiri

güzel bir ölüme yaslanır ömür

büyükler, ulular, yokluyor kalbini

zaman devri düz bir benzeyendi

sabah, sonsuzluk, ikindi

yeniyazı, bahar 2011

ilk dize sonra ve birdenbire istanbul

ışığın dikkatini çektiği ilk yerdir ilk dize,

sakin olmalısın.

ağaçlara bakmalısın, adamlara belki.

ve birdenbire istanbul,

bunca sürtünmeden sonra elbet kalacaktı izi.

ne diyorduk, ilk dize

ışığın dikkatini ilk çektiği.

o zamanlar yeni elin, bu taşlar, şehir,

hamdı meyven henüz ve sürgünün yeni.

sendin o geçtin zamanları başı hayal,

gövdesi hayal, hayaldi ayakların,

basardın esnerdi şehrin semtleri.

sonra birdenbire istanbul ve dalgalanan surlar,

birdenbire sonra surlar ve kabuk.

sonra hayat birdenbire ve yavaş

yavaş geçti kanın gençliği.

söylemiş olmalıyım bunu,

sıra sıra gemiler dizmişler o zaman kadırgada,

şimdiler ahırkapı önleri demirler geçidi.

can doğrarlar uluorta ben bilirim gezdim,

ağrılar, yaralar ve işte bu denizdir

masum kanının seyrelip seyrelip mavileştiği.

çok yokuş böyle buralar kim için bunca deniz

hani asmalar, çardaklar, arkadaş çayının demi.

nereye düşmüş onların meyveleri adamlar

adamlar asmışlar çınarlara, dutlar

ve bir tek ağaçlar hatırlar olup biteni.

bir taştır ben bilirim yerini o durur bura istanbul

ilk aşk diyordum, ışığın kalbimdeki ilk izi.

papirüs, ocak-şubat 2011

töre

bir, iki, çok

sayılmaz ikiden fazlası

afrikada derler bazı köylerde

geçer kara adamlar önünde bulutlar ak

umarsız dünya döner devrilir kendince

afrikada derler oğulsan

öldüysen seni doğurandan önce

gelir uzak köyden bir adam

gezer ananın ırzında tek günde bir

iki, üç kere

kızlarım var benim küçük küçük türkiyede

satılır büyük büyük adamların

buruş buruş kucakları ekşidiğinde

kaça kadar sayabiliriz daha biz

babaların salyası uzar daha nereye

töreler gezer köyleri afrikada

memlekette köpeklerden ziyade

kitap-lık, mayıs 2010

bir, yedi, üç

dil ne ola ki; buradalığımızı sağlayanın ne olduğunu bulamayacağımızı anladıktan, kanıksadıktan, alıştıktan sonra edindiğimiz bir yuva belki. herkes, ama herkes söylediğince var; hem söylemediğinde bile, herkes söylediğince koruyor, kuruyor kendini. sanki verilmiş, zaten var olan bir şey gibi, işte şimdi bir şeyler söyleyen, sayıklayan bazen, bazen tüküren elim gibi mümkün ve doğal bir şey bu sanki. gözüm var gördüğüm ve hep vardı, dilim var ve bu doğal – ne büyük yanılgı. bir yerlerden yeni, kullanılmamış, bariz zamanlar taşıyoruz gibi, henüz kurulmuş mekânlar. sonra çevre bizle beraber yürüyen bir şey oluyor; aklımızda, kalbimizde diyelim ki bir dağ taşıyoruz –onlar da taşıyor– kendimiz, insanlığımızla ilgili öğretilen ya da karar verdiğimiz bir hale sahibiz ve bizi koruyan tek şey bu. mesela bir dilsiz, bir kör, bir sağır olarak nereye koyarız kendimizi. üstelik bizdeki eksiklik, bizden ziyadelerin eksikliğine vurgudan başka bir şey sağlamazken. bir körün gözümüze niyetlendiği sanılmasın sakın, yaşamı cendereye sokup küçültmekten başka bir şey olmazdı bu. peki ne diyorum ben şimdi, burada, herhangi birine ne anlatıyorum. sabah kalkıp dünyanın tüm suyunu saydığımı söylesem; bir, yedi, üç; sonra durduk yere bunu umursamadığımı söylesem, sonra öğleye doğru boğazım kurusa ve işte şimdi buna herhangi bir işarete meylederek inanan siz, bundan, sabah saydığım sudan öğlen vazgeçemeyeceğimi anladığınızda, kuruluğun arzusunu mutlaka gidermem gerektiğini anlattığımda sabaha ne olur; yani biz konuşurken neye benziyoruz aslında. etrafımızı yanımıza çekip, etrafı kendi yanımızmış gibi işaretleyip oradaki biricikliğimizi, yalnızlığımızı mı vurguluyoruz. aksi de mümkün, bomboş bir boşlukta öylece duran bir şey olmakla aynı şey değil mi bu aslında. nasıl da sarkıyor dil, ağzımın her yanı paçavra! asla tutamıyor, dizginleyemiyoruz bunu. dünya herkes için aynı görünüyor, böyle bin tane, milyon tane gözle bakınca, orada gerçekten bir akasya duruyor boylu boyunca, iş, akasyanın bizden azadeliğini kavrayıp onu ağacın evine sokmakta, ağacı yer ile göğün evine ve bu hikâye böylece boşluğa. her şeyin bir olduğu, her şeyin birbirine karıştığı, bulandığı ve kendinden sıyrıldığı bir yer, bir hayal, bir hal var; her şeyin bir diğerine değmeden var olduğu, varlığın varoluşunu tek ve aynı ciğerden soluduğu. adını bilmediğimiz, adlandırdığımızda diğerlerinden sıyrılıp bir şeye dönüşen ve böylece konuştuklarımızı yoksayan bir hal, hayal, yer bu. konuştukça başkalaşan, diğerleşen bu durum engelliyor oradalığımızı. eğer her şey içinde bir şeysek, misal insan evinde her zerre gibi bir zerre, o zaman o hali haiz olan, o yerin bizi haiz olduğu.. kuşun bilinçsiz, kalbi varoluşu. konuşmamamız gerekir. biz işte, yarattığı dili yiyen aç kurtlar gibi, her şeyi birbirine karıştırıyor, yine de söylüyor, hep söylüyor, asla doyamıyoruz. içimdeki o özlem, hırs, imanla, o boşluğa düştüğüm nadir zamanlarda, suyu saymadığımı söyleyen boğazım kuruduğunda her şey benim için benim yanımda, her şey benim için benden ziyade aynı zamanda. ne ki konuşarak yarattığım bu karışıklık, benzemiyor toprakta çürüyüp kaybolan yaprağın dünyaya karıştığına; hep dışarıdayız, konuşarak daima dışarıda. sanmak lanetin ipidir, çoktandır dolaşık boynumuza. aklın kendi gibi olduğu o hayal, hani. oysa bir defasında maviden rengi ayırdığımda yırtıldı zaman, sonra ben oradan sırasızlığın bahtiyarlığına; bir, yedi, üç!

kitap-lık, kasım 2009

bizi tartan kolların ikisi

üç kişiydik ikimiz ben

yer ile gök bir idi

duracağım burası güzel

burası güzel gül kokutacağım ellerimi

üç kişiydik geçkin ikimiz

birimiz geçenlere bakan idi

bir yer vardı kalanlar, gidenler

kıpırdamayanın sahipleri

üç kişiydik siz ikiniz

üçüncü içimizde ben idi

saymam fazlasını

bizi tartan kolların ikisi benimdi

kitap-lık, mayıs 2009

biz olmasak ölür

sen olmasan olmaz ölüm

atar nabız bileğinde

ister şahdamarından bakar ömrün

istersek bağlar, bahçeler hep birlikte

basit bir dünya bu, her şey dengede

kaldırırız taşı, çukuru boşalır bir yerde

çağırırız gelir

ne güzel bir aşk saklanmış kalbimizde

biz olmasak ölür

kuşlar çarpıp durur göklere

kitap-lık, ocak 2009

aksak zaman

hatırlarsın kendini de yola durursun sonra

dağlar, adalar

aksar zaman deniz ile orman arasında

sayarsın ânı, sabır zehir biriktirir aklına

zannındır tutarsın ipi

dersin taştır döker kahrını kumsala

ne çok isim kulağında, ne çok arzu

güdemezsin benlerini hâlâ

kime desen kendini, yalnızsın oysa

denizin üstü gümüş

ışıldar orman akşamın şavkında

aksıyor zaman

şuncacık yerde dönüyor dünya

kitap-lık, eylül 2008